Δολοφονία Τζων Φ. Κένεντι: Συκοφαντούν την Κούβα και τον Τσε, συσκοτίζουν την αλήθεια

Σήμερα, 22 Νοέμβρη, συμπληρώνονται 50 χρόνια απ’ τη δολοφονία του 35ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι στο Ντάλας του Τέξας. Πρόκειται για μια απ’ τις πλέον περίεργες περιπτώσεις δολοφονιών που ακόμη και σήμερα προκαλεί ερωτηματικά – Ποιός και γιατί ήθελε τον πρόεδρο νεκρό;
Στα 50 χρόνια που μεσολάβησαν απ’ το περιστατικό στο Ντάλας έχουν παρουσιαστεί δεκάδες θεωρίες που επιχείρησαν να δώσουν απαντήσεις. Ως γνωστόν, η σύλληψη του Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ ως υπεύθυνου για τη δολοφονία Κένεντι δεν αρκούσε – μάλλον δε περιέπλεξε το κουβάρι της όλης υπόθεσης. Ο Όσβαλντ δολοφονήθηκε δύο μέρες αργότερα απ’ τον Τζακ Ρούμπι ο οποίος δικαιολόγησε την πράξη του ως εκδίκηση για τη δολοφονία του Κένεντι. Ο Ρούμπι πέθανε το 1967 στη φυλακή, έχοντας καταδικαστεί εις θάνατον.

Η επίσημη εκδοχή για τη δολοφονία του προέδρου Τζ.Κένεντι είναι αυτή της Επιτροπής Γουόρεν που συνέστησε ο διάδοχος του στην προεδρία, Λίντον Τζόνσον. Σύμφωνα με το πόρισμα της Επιτροπής (Σεπτέμβρης 1964) ο Όσβαλντ έδρασε μόνος, όπως και ο Τζακ Ρούμπι, επομένως επρόκειτο για μεμονωμένες πράξεις που δεν αποκρύπτουν βαθύτερα αίτια η δίκτυο συνομωσίας. Αντίθετα με την Επιτροπή Γουόρεν, η Επιτροπή για τη διερεύνηση Πολιτικών Δολοφονιών της Βουλής των Αντιπροσώπων (HSCA) που μελέτησε τις δολοφονίες Κένεντι και Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το γεγονός στο Ντάλας μόνο τυχαίο δεν ήταν και ότι υποκρύπτεται συνωμοσία. Η ταινία “JFK” (1992), σκηνοθεσίας του Όλιβερ Στόουν, η οποία βασίζεται σε γενικές γραμμές στο πόρισμα της HSCA, αφήνει να εννοηθεί ότι ο αντιπρόεδρος Λίντον Τζονσον ενδέχεται να αποτελούσε μέρος μιας ευρύτερης συνωμοσίας για να βγει απ’ τη μέση ο Κένεντι.

Οι θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί – και εναντιώνονται ουσιαστικά στην επίσημη εκδοχή της Επιτροπής Γουόρεν – είναι πολλές. Άλλες κάνουν λόγο για ενεργό ρόλο της CIA και των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, άλλες θέτουν στο στόχαστρο την οικονομική μαφία και το οργανωμένο έγκλημα της εποχής, άλλες ρίχνουν προσωπικά την ευθύνη στον ίδιο τον Λίντον Τζόνσον και άλλες σε μυστικές υπηρεσίες άλλων χωρών.

Στο παρόν άρθρο δεν θα ασχοληθούμε με το σύνολο όλων των θεωριών που έχουν δει το φως της δημοσιότητας για τη δολοφονία Κένεντι – θα ασχοληθούμε μονάχα για την ανυπόστατη κατηγορία που κύκλοι των ΗΠΑ έχουν εξαπολύσει ενάντια στην Κούβα.Πρόκειται για κατηγορία που, όχι μόνο δε βασίζεται σε πραγματικά στοιχεία, αλλά προσπαθεί να συσκοτίσει το ρόλο των ενδοιμπεριαλιστικών-ενδοκαπιταλιστικών διαφορών που επικρατούσαν στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’60, με απώτερο σκοπό να ρίξει το φταίξιμο στην κουβανική κυβέρνηση.

Εκ των πρώτων που ανακίνησε την ανόητη αυτή σκευωρία ενάντια στην κουβανική κυβέρνηση ήταν – όλως τυχαίως – ο ίδιος ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον. Μιλώντας σε Αμερικανούς δημοσιογράφους το 1968 ο Τζόνσον εξέφρασε την άποψη ότι ο Φ.Κάστρο ήθελε να εκδικηθεί τον Κένεντι για τις εκατοντάδες απόπειρες δολοφονίας που η CIA είχε σχεδιάσει ενάντια στον κουβανό επαναστάτη. Μόνο που οι απόπειρες αυτές είχαν ξεκινήσει επί προεδρίας Άιζενχάουερ, δηλαδή απ’ τον αρκετά συντηρητικότερο προκάτοχο του Κένεντι. Ο Τζόνσον ουδέποτε παρουσίασε απτά στοιχεία των κατηγοριών του ενάντια στον Φιντέλ, ενώ το πόρισμα της Επιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (HSCA) αναφέρει ξεκάθαρα: “Η Επιτροπή πιστεύει, βασιζόμενη στα δεδομένα που υπάρχουν διαθέσιμα, πως η κουβανική κυβέρνηση δεν είχε συμμετοχή στη δολοφονία του προέδρου Κένεντι”(http://www.archives.gov/research/jfk/select-committee-report/part-1c.html).

Να δώσουμε όμως το λόγο στον ίδιο το Φιντέλ Κάστρο. Ακολουθούν τα λόγια του Κομαντάντε κατά τη διάρκεια συνέντευξης στις 28 Φεβρουαρίου 1988 στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC (Πηγή: Castro Speech Database, Interview with Maria Shriver, Rep. Date 19880303):

Δημοσιογράφος: Υπάρχουν θεωρίες εδώ και χρόνια που λένε ότι γνωρίζατε για τα σχέδια δολοφονίας (του Κένεντι) στις αρχές του ’60, ότι θεωρήσατε τον πρόεδρο Κένεντι υπεύθυνο και πως εσείς αναμειχθήκατε στη δολοφονία του. Είχατε οποιαδήποτε σχέση με αυτό;

Φιντέλ: Δε μπορώ να απαντήσω τέτοιου είδους ερώτηση διότι αδυνατώ να δεχθώ τέτοια κατηγορία. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι το εξής. Καταρχάς, το να σχεδιάσουμε μια τέτοια πράξη ενάντια στον πρόεδρο των ΗΠΑ ήταν μια ανεύθυνη, παλαβή πράξη. Θεωρώ ότι θα ήταν εξεζητημένο να πιστεύετε πως ένας υπεύθυνος ηγέτης, ένας επαναστάτης που έχει συναίσθηση των ευθυνών του, θα επέλεγε μια τέτοια πράξη τρέλας, διότι για πολιτική τρέλα πρόκειται. Δεν είναι απλά μια ερώτηση με ηθικούς υπαινιγμούς. Είναι μια ερώτηση με σοβαρούς πολιτικούς υπαινιγμούς. Ο ηγέτης μιας μικρής χώρας ο οποίος θα σχεδίαζε τη δολοφονία του προέδρου των ΗΠΑ θα φέρονταν ανεύθυνα. Και δε μπορεί να λεχθεί πως οι ηγέτες της κουβανικής επανάστασης έχουν δράσει έτσι, ανεύθυνα. Είναι σταθεροί, γεναίοι, αποφασισμένοι αλλά ποτέ ανεύθυνοι.

Δεύτερον, την ημέρα που δολοφονήθηκε ο Κένεντι βρισκόμουν σε συνάντηση με απεσταλμένο του ίδιου του Κένεντι. Ήταν ένας γάλλος δημοσιογράφος (Ζαν Ντανιέλ), ο οποίος είχε μιλήσει εκτενώς μαζί του. Αυτό ήταν μήνες μετά την κρίση των πυραύλων. Ο Κένεντι ένιωθε ακόμη την αίσθηση του τεράστιου κινδύνου που είχε αντιμετωπίσει εκείνες τις ημέρες. Ο ίδιος ήθελε να βρίσκεται σε επαφή μαζί μου. Μου είχε αποστείλει μήνυμα με τον εν λόγω δημοσιογράφο. Το ίδιο απόγευμα πήγαμε μαζί (με τον Ζαν Ντανιέλ) στο Βαραδέρο, ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε με την ησυχία μας. Μου εξιστορούσε ότι του είχε πει ο Κένεντι μέχρι που ακούσαμε την είδηση στο ράδιο ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ δολοφονήθηκε.

Συνεχίζει ο Φιντέλ Κάστρο αναφερόμενος στις ανυπόστατες φήμες και θεωρίες που ήθελαν τον Λι Χάρβει Όσβαλντ να είχε έρθει σε… επαφή με την Αβάνα πρωτού δολοφονήσει τον πρόεδρο:

Φιντέλ: Όταν ήρθε στην επιφάνεια το όνομα του Όσβαλντ, κάποιος μετέδωσε ότι ένας άνθρωπος με το ίδιο όνομα είχε επιχειρήσει να επισκεπτεί την Κούβα και πως είχε ζητήσει visa στην πρεσβεία μας στο Μεξικό. Επρόκειτο για διαδικασία ρουτίνας. Ποτέ δεν έμαθα κάτι τέτοιο. Αρνιόμασταν όλες αυτές τις αιτήσεις για visa επειδή είμασταν καχύποπτοι. Ήταν ένας αμερικανός που ζητούσε να έρθει στη χώρα μας. Για ποιό λόγο ερχόταν; [...] Προσπάθησαν να μας εμπλέξουν.

Στη βιογραφία του Τσε Γκεβάρα (Che Guevara: A Revolutionary Life) ο αμερικανός δημοσιογράφος Τζον Λι Άντερσον αναφέρει στις σημειώσεις του βιβλίου: “Το Νοέμβρη του 1962, ο Λεόνωφ (σ.σ: Νικολάι Λεόνωφ, σοβιετικός διπλωμάτης, πράκτορας της KGB) ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Λι Χάρβει Όσβαλντ ο οποίος είχε βρεθεί στην σοβιετική πρεσβεία του Μεξικό και ζητούσε να μιλήσει με κάποιον αξιωματούχο. Ο Λεόνωφ που πήγε να μιλήσει μαζί του, είδε ότι ο Όσβαλντ ήταν οπλισμένος και έδειχνε ιδιαίτερα ανήσυχος και ζήτησε απ’ το προσωπικό ασφαλείας της πρεσβείας να τον απομακρύνει απ’ την είσοδο της πρεσβείας. Ο Λεόνωφ θυμάται ότι ένιωσε έκπληκτος όταν είδε αργότερα πως ο “ψυχωτικός και επικίνδυνος” αυτός άντρας που είχε έρθει στην πρεσβεία συνελλήφθη στο Ντάλας με την κατηγορία της δολοφονίας του αμερικανού προέδρου. Μιλώντας για τις διάφορες θεωρίες περί της δολοφονίας του Κένεντι ο Λεόνωφ απέρριψε την φήμη ότι ο Όσβαλντ πιθανώς να είχε δράσει κάτω απο οδηγίες τηςKGB. Είπε ότι, υποθετικά, ακόμη κι’ αν η KGB ήθελε να δολοφονήσει τον Κένεντι δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ κάποιον τόσο ψυχωτικά ασταθή και ανεξέλεγκτο άνθρωπο να κάνει τη δουλειά” (Κεφάλαιο 26, σημειώσεις σελ. 739).

Συνεχίζει, λοιπόν, ο Φιντέλ αναφερόμενος στην θέση της κουβανικής κυβέρνησης αναφορικά με τις πολιτικές δολοφονίες:

Φιντέλ: Πιστεύω πως δε μπορεί να υπάρξει κανένας λογικός, σοβαρός άνθρωπος στις ΗΠΑ που να πιστεύει πως η Κούβα είχε οποιαδήποτε σχέση με το θάνατο του Κένεντι. Ούτε καν ο Μπατίστα. Εμείς είμασταν εχθροί του Μπατίστα. Θα μπορούσαμε να τον είχαμε σκοτώσει. [...] Ουδέποτε πιστέψαμε ότι ο θάνατος ενός ανθρώπου θα άλλαζε την κοινωνία. Παρ’ όλα αυτά, είχαμε το σθένος να επιτεθούμε στο στρατόπεδο Μονκάδα με 160 άντρες, να ξεκινήσουμε έναν πόλεμο. Θα μπορούσαμε να είχαμε στήσει ενέδρα στο Μπατίστα και να το δολοφονήσουμε. Δεν υπάρχει ούτε μια ένδειξη στην όλη ιστορία της Επανάστασης ότι το Κίνημα της 26ης Ιούλη, το οποίο εμείς οργανώσαμε και ηγηθήκαμε, είχε σχεδιάσει να δολοφονήσει το Μπατίστα. Αν και ο ίδιος ο Μπατίστα είχε σκοτώσει χιλιάδες συντρόφων μας. 

Γιατί τα αναφέρει αυτά ο Φιντέλ; Για το λόγο ότι, συν τοις άλλοις, η ίδια η ιδεολογικο-πολιτική κουλτούρα της Επανάστασης ήταν αντίθετη με πολιτικές δολοφονίες προσώπων. Και αυτό διότι στο στόχαστρο των κουβανών επαναστατών ήταν πάντοτε τα καθεστώτα, η άρχουσα τάξη και οι πολιτικές που ασκούνταν υπέρ αυτής και ενάντια στο λαό. Αντίθετα, ήταν η κυβερνήσεις των ΗΠΑ και οι μυστικές υπηρεσίες της υπερδύναμης (CIA, NSA) που – αποδεδειγμένα – οργάνωσαν εκατοντάδες ανεπιτυχείς προσπάθειες δολοφονίας του ίδιου του Φιντέλ. Προσπάθειες που όπως ο ίδιος ο Κάστρο λέει ξεκίνησαν απ’ τους πρώτους κιόλας μήνες της επικράτησης της Επανάστασης, επί προεδρίας Ντ.Άϊζενχάουερ, συνεχίστηκαν επί Κένεντι και αργότερα επί προεδρίας Τζόνσον και Νίξον.

Διαβάστε επίσης: 

• -“The frustrated CIA and Chiefs of Staff coup”, Εφημ. GRANMA, 17 Οκτώβρη 2013.
• -“THE KENNEDY ASSASSINATION: SOMEONE NEW IN ADVANCE”, Εφημ. GRANMA, 24 Μάη 2012.

Ανιστόρητο ρεσιτάλ συκοφαντίας απ’ τη Voice of Russia.

Ξεπερνώντας κάθε όριο επιστημονικής φαντασίας αλλά κυρίως ξεδιαντροπιάς, ο ιστότοπος της “Φωνής της Ρωσίας” (Voice of Russia) δημοσίευσε στις 22 Νοέμβρη 2013, βίντεο και άρθρο που φέρει τον τίτλο: “Η δολοφονία Κένεντι: Γιατί ο Τσε σκότωσε τον Τζακ”. Πρόκειται για την πλέον άστοχη και ανόητη θεωρία συνομωσίας που έχει εξυφανθεί γύρω απ’ τη δολοφονία του Κένεντι.

Γράφει στο εισαγωγικό κείμενο η “VoR”: “Το βίντεο προσφέρει μια νέα και μοναδική οπτική των συνθηκών του θανάτου του τέως προέδρου. Ίσως οι πυροβολισμοί στο Ντάλας να έβαλαν ένα τέλος στον αμείλικτο κρυφό πόλεμο ανάμεσα σε δύο απ’ τους μεγαλύτερους ήρωες του 20ου αιώνα – τον JFK και του Τσε Γκεβάρα”. Στην συνέχεια βέβαια η Voice of Russia δε δίνει ούτε μισή διασταυρωμένη πληροφορία που να στοιχειοθετεί τον δήθεν “αμείλικτο κρυφό πόλεμο” ανάμεσα στον Κένεντι και στον Τσε. Ακόμη χειρότερα, το πόνημα της “VoR” αφήνει να εννοηθεί ότι υπήρχε…προσωπική κόντρα ανάμεσα σε δύο άντρες που ουδέποτε συναντήθηκαν. Έτσι, η αντι-ιμπεριαλιστική πάλη που αποτέλεσε βασικό χαρακτηριστικό της σκέψης και δράσης του Τσε Γκεβάρα μεταφέρεται με αυθαίρετο τρόπο σε, ούτε λίγο ούτε πολύ, προσωπικού τύπου διαφορές.

Πως επιχειρεί η Voice of Russia να στοιχειοθετήσει την συκοφαντία ενάντια στον Τσε; Κινείται σε δύο άξονες: Πρώτον, αναφέρει το επιχείρημα ότι ο Τσε Γκεβάρα χρειάζονταν την εικόνα μιας Αμερικής που να μοιάζει σαν ιμπεριαλιστικό αρπαχτικό και κανίβαλος” –επομένως για να υπάρξει ένας διεθνοποιημένος αντι-ιμπεριαλιστικός αγώνας (“Δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ”) έπρεπε στο τιμόνι των ΗΠΑ να υπάρχει μια πολεμοχαρής κυβέρνηση. Πρόκειται περί προφανέστατης ανοησίας, μιάς και η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ ουδέποτε καθορίστηκε απ’ το πρόσωπο που βρισκόταν στην προεδρία, αλλά από τα ίδια τα οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων. Ο αμερικανικός Ιμπεριαλισμός υπήρχε και πριν τον Κένεντι, υπήρχε και κατά τη διάρκεια της προεδρίας του και ασφαλώς συνεχίστηκε και μετά. Ο Τζ. Κένεντι ήταν ο πρόεδρος που ξεκίνησε τον πόλεμο στο Βιετνάμ και ήταν ο ίδιος που έθεσε σε λειτουργία τον απάνθρωπο οικονομικό αποκλεισμό της Κούβας που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όταν μάλιστα εκλέχθηκε πανηγυρικά ο JFK το Γενάρη του 1961, σε σχετική του ομιλία ο Τσε ευχήθηκε – μάταια όπως αποδείχθηκε στο σύντομο διάστημα που ακολούθησε – ο νέος πρόεδρος να είναι λιγότερο επιρρεπής στην επιρροή των μονοπωλίων απ’ ότι ο προκάτοχος του.

Ο συντάκτης της Voice of Russia – ταυτιζόμενος πλήρως με την αντικομμουνιστική, αντιγκεβαρική θέση των εξόριστων αμερικανοκουβανών της Φλόριντα – επιχειρεί να εμφανίσει τον Τσε Γκεβάρα ως πολεμοχαρή άντρα που μισούσε θανάσιμα τον αμερικανικό λαό. Δεν υπάρχει ούτε ένας λόγος, ούτε μια λέξη του Τσε ή μαρτυρία τρίτου, σε καμία απ’ τις έγκυρες διαθέσιμες πηγές, που να αποδεικνύει ότι ο Γκεβάρα μισούσε – γενικά και αόριστα – τον αμερικανικό λαό. Πρόκειται για ανιστόρητο επιχείρημα. Μισούσε ασφαλώς τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, την πολιτική υπέρ των μονοπωλίων, την προσπάθεια των ΗΠΑ να εκμεταλλευτούν τους λαούς της λατινικής Αμερικής. Παρ’ όλα αυτά, σε πλήρη αντιδιαστολή με όσα ισχυρίζεται η Voice of Russia, ο ίδιος ο Τσε έτεινε χείρα φιλίας προς τον Κένεντι, ζητώντας να σταματήσει η ιμπεριαλιστική τρομοκρατία ενάντια στην σοσιαλιστική Κούβα.

Ο Γκεβάρα συνάντησε τον Richard Goodwin (βοηθό και λογογράφο του JFK) το 1961 στην Πούντα ντελ Έστε, στην Ουρουγουάη τον Αύγουστο του 1961, στο περιθώριο της Παναμερικανικής Συνόδου. Δεκαετίες αργότερα, το 2002, ο Goodwin θα διηγηθεί στην εφημερίδα “The Boston Globe” πως ο Τσε του μίλησε για την κουβανική κυβέρνηση και πρότεινε πως οι δύο χώρες θα μπορούσαν να έρθουν σε έναν προσωρινό συμβιβασμό (“modus vivendi”). Όταν ο Goodwin μετέφερε την πρόταση του Γκεβάρα στον Κένεντι – μαζί με ένα πακέτο κουβανικά πούρα – ο πρόεδρος απέρριψε κάθε πιθανότητα τέτοιας συμφωνίας. Μάλιστα, όπως αναφέρει ο Goodwin, ο Κένεντι αστειεύτηκε λέγοντας πως θα έπρεπε εκείνος, πριν τον πρόεδρο, να επιχειρήσει να ανάψει ένα πούρο για λόγους ασφαλείας (αναφέρονταν σε παλαιότερη προσπάθεια της CIA να δολοφονήσει τον Κάστρο με… πούρα που ανατινάσονταν). Ήταν λοιπόν η πλευρά των ΗΠΑ που, όντας ταπεινωμένη απ’ την αποτυχημένη επιχείρηση της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων, απέρριψε οποιαδήποτε εξομάλυνση των σχέσεων της με την Αβάνα. 

Link: Το αποχαρακτηρισμένο απόρρητο ενημερωτικό έγγραφο  του Goodwin προς τον Κένεντι για την συνάντηση.

Το Δεύτερο επιχείρημα του άρθρου της Voice of Russia είναι τόσο κωμικό που δεν αξίζει οποιουδήποτε σοβαρού σχολιασμού. Ο συντάκτης του κειμένου αναφέρει ότι ο Τσε Γκεβάρα…μισούσε τον Κένεντι εξαιτίας της πολιτικής θέσης του δεύτερου(!) αλλά και της…συζύγου του, Τζάκι (!!!). Αφού αναφέρει ότι το “προσωπικό μίσος” έπαιζε βασικό ρόλο στην πολιτική συμπεριφορά του Τσε – πράγμα εντελώς ανυπόστατο και βλακώδες, μιας και ο Τσε ουδέποτε προέβαλε κανένα “προσωπικό μίσος” αλλά την ανάγκη ΤΑΞΙΚΟΥ μίσους – η “VoR” μας “ενημερώνει” ότι: “ο Κένεντι έγινε πρόεδρος, την στιγμή που ο Γκεβάρα στην πραγματικότητα παρέμεινε ένα τίποτα (!!!).Τελικά, και οι δύο παντρεύτηκαν, αλλά ο Τσε ήθελε την Ζακλίν Κένεντι(!!!). Σύμφωνα με τον Τσε, μισούσε όλους τους αμερικανούς, αλλά η Τζάκυ ήταν η μοναδική εξαίρεση. Είπε πως θα ήθελε να την συναντήσει αλλά ξεκάθαρα όχι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων”. 

Με κόκκινο οι απίστευτες, σκανδαλοθηρικού τύπου, ανοησίες του άρθρου της Voice of Russia.

Ασφαλώς κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από πουθενά, από καμία έγκυρη πηγή, εκτός απ’ τη νοσηρή φαντασία του συντάκτη της Voice of Russia.Στις συνειδήσεις της εργατικής τάξης, των σύγχρονων προλετάριων σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στις ΗΠΑ, ο Τσε συνεχίζει να αποτελεί κορυφαίο σύμβολο πάλης ενάντια στα καρκινώματα του Καπιταλισμού και του Ιμπεριαλισμού.Αντιθέτως, ο πρόεδρος Κένεντι – παρά τις προσπάθειες πολιτικής αγιοποίησης του μετά θάνατον – θα μείνει στην ιστορία ως ένας άνθρωπος που, όσο βρέθηκε στην εξουσία και ασχέτως των καλών ή κακών του προθέσεων, υπηρέτησε πιστά το ίδιο το σύστημα που τον ανέδειξε, ξεκινώντας επιθετικούς πολέμους ανυπολόγιστου κόστους, όντας γνήσιος πολιτικός εκπρόσωπος των μονοπωλιακών συμφερόντων που όριζαν και ορίζουν τις τύχες των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Ερώτημα 1:

Είχαν να κερδίσουν κάτι η κουβανική κυβέρνηση, ο Φιντέλ Κάστρο η ο Τσε Γκεβάρα απ’ τη δολοφονία του Κένεντι;

Απάντηση:

Τίποτε απολύτως. Τουναντίον μάλιστα, η δολοφονία Κένεντι συνέβη ακριβώς σε μια χρονική περίοδο όπου είχε ανοίξει δίαυλος επικοινωνίας Ουάσινγκτον-Αβάνας, έπειτα απ’ την Κρίση των Πυραύλων το 1962. Αυτό επιβεβαιώνει όχι μόνο ο ίδιος ο Κάστρο, αλλά και ο δημοσιογράφος που έπαιζε το ρόλο του αγγελιοφόρου μεταξύ των δύο ηγετών, ο Ζακ Ντανιέλ. Γράφει σχετικά στο βιβλίο του ο Simon Reid-Henry: “Την περίοδο εκείνη ο Φιντέλ – όπως και ο Χρουστσώφ – είχε περισσότερα να χάσει παρά να κερδίσει απ’ τη δολοφονία του Κένεντι και σε δημόσια ομιλία του, την επομένη της δολοφονίας, αποστασιοποιήθηκε της όποιας ανάμειξης της Κούβας με το γεγονός στο Ντάλας. Μια συντηρητική, δεξιά συνωμοσία ήταν υπεύθυνη για το φόνο του Κένεντι δήλωσε. “Ποιός ευνοείται απ΄τη δολοφονία… εκτός απ’ τους χειρότερους αντιδραστικούς;”. (Fidel & Che: A revolutionary friendship, σελ. 281). 

Ερώτημα 2:

Ποιόν συνέφερε περισσότερο απ’ όλους το να φύγει απ’ το πολιτικό προσκήνιο των ΗΠΑ ο Τζων Κένεντι; 

Απάντηση:

Σίγουρα όχι την Κουβανική Επανάσταση. Αυτοί που οφελήθηκαν απ’ τη δολοφονία Κένεντι ήταν 1)όσοι επιθυμούσαν την ισχυροποίηση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας των ΗΠΑ (συντηρητικοί κύκλοι εντός των ΗΠΑ, πολεμικές βιομηχανίες, μονοπωλιακοί όμιλοι κλπ). 2) Κύκλοι εντός των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών δεδομένης της εκπεφρασμένης πρόθεσης του προέδρου Κένεντι να προβεί σε ξεκαθάρισμα εντός της CIA (ο Κένεντι είχε ζητήσει απ’ τον διοικητή της Υπηρεσίας Άλεν Ντάλες να παραιτηθεί αμέσως μετά το φιάσκο της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων το 1961). 3) Η κοινότητα των αντικομμουνιστών, αντικαστρικών κουβανών που είχαν αυτοεξοριστεί στις ΗΠΑ. Η μαφία των κουβανών εξόριστων είχε συνεργαστεί με την CIA τόσο στην επιχείρηση εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων όσο και στη μετέπειτα “Operation Mongoose”, μια προσπάθεια εναέριας τρομοκρατίας της Κούβας με την συμμετοχή της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ. Οι αντικαστρικοί, αντεπαναστάτες κουβανοί στις ΗΠΑ ουδέποτε είδαν με καλό μάτι την προεδρία Κένεντι, ιδιαίτερα έπειτα απ’ την Κρίση των Πυραύλων. Η Επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων που ερεύνησε τη δολοφονία αναφέρει πως την 1η Οκτώβρη 1963, ενάμιση μήνα πριν την επίσκεψη του Κένεντι στο Τέξας, έλαβε χώρα σε προάστιο του Ντάλας συγκέντρωση κουβανών εξόριστων και σκληροπυρηνικών δεξιών, όπου εκφράστηκαν ιδιαίτερα σκληρές απόψεις ενάντια στον Κένεντι και την πολιτική που ακολουθούσε. 4) Όσοι ανέλαβαν στην συνέχεια υψηλές θέσεις στα κυβερνητικά αξιώματα των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Λίντον Τζόνσον αλλά και του μετέπειτα προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Ο πολιτικός αναλυτής Ρότζερ Στόουν έχει αναφέρει πως ο Νίξον του είχε εκμυστηρευθεί πως ο Τζόνσον βρίσκονταν πίσω απ’ τους Όσβαλντ και Ρούμπι.

Συμπέρασμα: Απ’ όλα τα σενάρια που κυκλοφορούν και αναπαράγονται αναφορικά με τη δολοφονία του προέδρου Τζων Φ. Κένεντι στις 22 Νοέμβρη 1963, το πλέον αδύναμο, προβοκατόρικο και συκοφαντικό, από κάθε άποψη, είναι αυτό που εμπλέκει την κουβανική κυβέρνηση και τον Τσε. Το γεγονός δε ότι, 50 χρόνια μετά, επανέρχεται στο φως της επικαιρότητας από ορισμένους κύκλους είναι ενδεικτικό μιάς προσπάθειας να συκοφαντηθεί η Κούβα και να πληγεί η υστεροφημία του Γκεβάρα ως ιστορικής προσωπικότητας, αλλά και να συγκαλυφθούν οι πραγματικοί υπαίτιοι της δολοφονίας – αυτούς ίσως και να μην τους μάθουμε ποτέ.  

Ελληνικό Αρχείο Τσε Γκεβάρα, 22 Νοέμβρη 2013.

Γιάννενα: Υπερδιπλασιασμός των ταξικών δυνάμεων στις εκλογές του Συνδικάτου Οικοδόμων

Βήμα μπροστά στην πάλη για την οργάνωση σε ταξική κατεύθυνση του κλάδου  των κατασκευών σε όλη την Ήπειρο, αποτελούν τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών του συνδικάτου οικοδόμων και συναφών επαγγελμάτων νομού Ιωαννίνων. Με κεντρικό σύνθημα «Κανένας Μόνος - ένας για όλους και όλοι για έναν», οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έδωσαν τη μάχη για τη μαζικοποίηση του συνδικάτου. Με τις εκατοντάδες νέες αιτήσεις από εργάτες του κλάδου, δόθηκε η υπόσχεση κάθε γειτονιά, κάθε χώρος δουλειάς, να αποτελέσει το επόμενο διάστημα πυρήνα ανασύνταξης του κλάδου και όλης της εργατικής τάξης του Νομού, κόντρα στην ανεργία και τη φτώχεια που μαστίζει τις χιλιάδες λαϊκές οικογένειες των οικοδόμων. Νέοι και μετανάστες αγκάλιασαν μαζικά το συνδικάτο τους, προσήλθαν μαζικά στις αρχαιρεσίες, που ολοκληρώθηκαν το Σάββατο 23 Νοέμβρη, υπερδιπλασιάζοντας τη συμμετοχή σε σύγκριση με τις προηγούμενες αρχαιρεσίες (2010).

Συγκεκριμένα, ψήφισαν 979 από 493 (+98,5%) και βρέθηκαν 4 άκυρα ψηφοδέλτια. Η«Ένωση Οικοδόμων», το ψηφοδέλτιο που στήριξαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, έλαβε 888 (90,7%) από 388 (78,7%) καταγράφοντας αύξηση 500 ψήφων (+129%) και εκλέγει 10 από 9 έδρες στο ΔΣ του Συνδικάτου, 9 από 4 αντιπροσώπους στην Ομοσπονδία και 19 από 8 αντιπροσώπους στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων (ΕΚΙ). Η ΠΑΣΚΕ έλαβε 25 (2,6%) από 43 (8,7%) μεταμφιεσμένη σε «Ανεξάρτητη Κίνηση Οικοδόμων» και έχασε τον αντιπρόσωπό της σε ΔΣ, ομοσπονδία και ΕΚΙ. Η «Πρωτοβουλία Οικοδόμων»(ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ) έλαβε 18 (1,8%) από 23 ψήφους (4,6%) χωρίς καμία εκπροσώπηση. Τέλος, η «Ταξική Πορεία» (ΚΚΕ Μ-Λ) έλαβε 44 (4,5%) από 39 ψήφους (7,9%) εκλέγοντας ένα αντιπρόσωπο σε ΔΣ, Ομοσπονδία και ΕΚΙ.

 

Πηγή 902.gr

«Mega Sprint Guard»: Κατάπτυστη σύμβαση από εργοδοσία και εργοδοτικούς συνδικαλιστές

Σύμβαση, με την οποία ο εργαζόμενος επί της ουσίας θα παίρνει μισθό όποτε θέλει ο εργοδότης, υπέγραψαν οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές και η εργοδοσία της «Mega Sprint Guard» – Ιδιωτική Επιχείρηση Παροχής Υπηρεσιών Ασφάλειας, με έδρα το Λαγκάδα Θεσσαλονίκης.

Στη σύμβαση:

• Συμφώνησαν και συνυπέγραψαν την απλήρωτη και δωρεάν εργασία με την καθυστέρηση πληρωμών των εργαζομένων έως και 3 μήνες.
• Σε περίπτωση που η εταιρεία δώσει πρόσθετες παροχές (πράγμα απίθανο), αυτές θα συμψηφίζονται με τα δώρα Χριστουγέννων ή Πάσχα, τη νυχτερινή απασχόληση των εργαζομένων, την υπερεργασία και την απασχόληση της Κυριακές.
• Καταργούν το 5ημερο και προχωρούν σε καθεστώς εξαήμερης απασχόλησης.
• Καταργούν τον ημερήσιο χρόνο απασχόλησης (8ωρο) και προχωρούν σε 10ωρα-12ωρα και 14ωρα.

Πανελλαδική Γραμματεία Εμπορίου - Υπηρεσιών ΠΑΜΕ: Οι εργαζόμενοι να ακυρώσουν στην πράξη τέτοιες συμβάσεις

Σε ανακοίνωσή της η Πανελλαδική Γραμματεία Εμπορίου - Υπηρεσιών του ΠΑΜΕ τονίζει ότι «αυτή είναι η "ανάπτυξη" που υπόσχεται στους εργαζόμενους η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τέτοιες συμβάσεις μεσαιωνικές οι εργαζόμενοι θα δουν "φως στο τούνελ".

Η συγκεκριμένη εταιρεία και τα "τσιράκια της", με αυτή την επιχειρησιακή σύμβαση που υπέγραψαν, υλοποιούν κατά γράμμα την κεντρική κατεύθυνση της κυβέρνησης για ακόμα πιο άγριο πετσόκομμα των δικαιωμάτων των εργαζομένων, για αυτό το λόγο το υπουργείο Εργασίας έχει βάλει φαρδιά –πλατιά την υπογραφή του. Ανοίγει ουσιαστικά ο δρόμος για ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων σε αυτές τις εταιρείες. Ανοίγει ο δρόμος για γενίκευση της απλήρωτης δουλειάς, πλήρη ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, κατάργηση του 5ημερου όχι μόνο στη συγκεκριμένη εταιρεία αλλά σε όλες τις εταιρείες Security.

Αυτός είναι ο κυβερνητικός εργοδοτικός συνδικαλισμός, που προκειμένου η εργοδοσία να φουσκώνει τους τραπεζικούς της λογαριασμούς με την επιχειρησιακή σύμβαση που υπέγραψαν, γυρνάει τους εργαζόμενους έναν αιώνα πίσω».

Η Πανελλαδική Γραμματεία Εμπορίου - Υπηρεσιών του ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζομένους στις εταιρείες Security «να οργανώσουν τη πάλη τους, να έρθουν σε επαφή με τα κλαδικά σωματεία σε όλη την Ελλάδα που παλεύουν ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης και της εργοδοσίας για την ανατροπή της.

Να πετάξουν έξω από όλα τα επιχειρησιακά σωματεία, να πετάξουν στα σκουπίδια, τέτοιους συνδικαλιστές. Να συγκροτήσουν επιτροπές αγώνα, σωματειακές επιτροπές, να πάρουν εκείνοι την ευθύνη για να μην είναι κανένας εργαζόμενος απλήρωτος, ανασφάλιστος.

Να ακυρώσουν στην πράξη τέτοιες συμβάσεις, να σηκώσουν κεφάλι, να οργανώσουν την πάλη τους για να υπογραφούν συλλογικές συμβάσεις που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, να μην περιέχουν μειώσεις μισθών, κατάργηση του 5ημερου, να αγωνιστούν για συμβάσεις με αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων».

πηγή 902.gr

Γιώργος Μαυρίκος στην ΕΥΑΘ: «To νερό, τα φάρμακα, Υγεία και Παιδεία είναι κοινωνικά αγαθά και όχι εμπόρευμα»

Συγκέντρωση στην ΕΥΑΘ και πορεία αλληλεγγύης στο ΑΠΘ για τους απεργούς διοικητικούς υπαλλήλους (3-10-2013)

Με πορεία  των δυνάμεων του ΠΑΜΕ και της ΠΣΟ από την ΕΥΑΘ στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, προκειμένου να εκφραστεί η ταξική αλληλεγγύη στους απεργούς διοικητικούς υπαλλήλους του ΑΠΘ, ολοκληρώθηκε και στη Θεσσαλονίκη η σημερινή Ημέρα Διεθνούς Δράσης της ΠΣΟ, στις οποίες συμμετέχει και το ΠΑΜΕ. Κεντρικό σύνθημα-αίτημα: «Τροφή - νερό, φάρμακα, βιβλία και στέγη για όλους». (Δείτε εδω βίντεο απο την πορεία και τις ομιλίες στο ΑΠΘ)

Μιλώντας νωρίτερα το πρωί σε συγκέντρωση των ταξικών δυνάμεων μπροστά από την είσοδο της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Μαυρίκος, ΓΓ της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας, τόνισε: «Είμαστε εδώ για να καταδικάσουμε και τα σενάρια για ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ, γιατί για το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, το νερό, τα φάρμακα, το δικαίωμα στην Παιδεία και την Υγεία αποτελούν κοινωνικά αγαθά και όχι εμπορεύματα».

πηγή 902.gr

Δεν είναι Χούντα. Αστική Δημοκρατία είναι

Δεν είναι Χούντα. Αστική Δημοκρατία είναι

 

 

 

 

 

Τα ΜΑΤ παραταγμένα έξω απ' το εργοστάσιο της Χαλυβουργίας, Ιούλης 2012.

 

Του Νίκου Μόττα

«Δεν υπάρχει κανένα κράτος», έγραφε ο Λένιν, «έστω και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο σύνταγμα του παραθυράκια και επιφυλάξεις, που εξασφαλίζουν στην αστική τάξη τη δυνατότητα να κινητοποιεί στρατεύματα ενάντια στους εργάτες, να κυρήσσει στρατιωτικό νόμο κλπ. σε περίπτωση “διατάραξης της τάξης”, στην πραγματικότητα σε περίπτωση που η εκμεταλλευόμενη τάξη “παραβιάζει” το καθεστώς της σκλαβιάς της και κάνει προσπάθειες να φέρεται όχι δουλικά» [1]. Όταν έγραφε αυτές τις σκέψεις ο Λένιν το 1918 δεν είχε στο μυαλό του την... εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, ούτε τις βίαιες εφόδους της αστυνομίας στη Χαλυβουργία ή τις Σκουριές. Είχε στο μυαλό του την ίδια την λειτουργία της αστικής δημοκρατίας, της «δημοκρατίας» που λειτουργεί στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος.

Το αναφέρουμε αυτό μιάς και ουκ ολίγες φορές έχουμε ακούσει τον χαρακτηρισμό «Χούντα», σε περιπτώσεις που το κράτος χρησιμοποιεί με αυταρχισμό τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς. Η άποψη ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι – γενικά και αόριστα - «Χούντα», απεκδύει και απαλλάσει την αστική δημοκρατία απ' τον πραγματικό, ταξικό της χαρακτήρα. Έναν ταξικό χαρακτήρα που είναι φανερός σε όλο το φάσμα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής: απ' την πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων της αστικής τάξης μέχρι τους μηχανισμούς διοίκησης και το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας. Αυτός ακριβώς ο ταξικός χαρακτήρας της δημοκρατίας των αστών είναι ο ρυθμιστικός παράγοντας που διαμορφώνει το πλαίσιο των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που διαθέτει στο λαό το αστικό κράτος.

Με άλλα λόγια, είναι ο ταξικός χαρακτήρας της αστικής δημοκρατίας αυτός που, παραδείγματος χάρη:

- υπαγορεύει τις πολιτικές υπέρ των μονοπωλιακών συμφερόντων, τις πολιτικές του Μάαστριχτ και της ΕΕ.

- «γεννά» πράξεις νομοθετικού περιεχομένου με τις οποίες κλείνει εν μία νυχτί η ΕΡΤ και πετάγονται στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενοι.

- καταλύει το πανεπιστημιακό άσυλο και επιτρέπει στην αστυνομία να εισβάλλει ανεμπόδιστα στις σχολές.

- επιχειρεί, με διάφορους τρόπους, να τρομοκρατήσει απεργούς κινητοποιώντας τους διαθέσιμους κατασταλτικούς μηχανισμούς (βλ. Ναυτεργάτες το 2009, Χαλυβουργία, 2012, εργαζόμενοι Μετρό, 2013 κλπ.).

- διαλύει ειρηνικές απεργιακές συγκεντρώσεις είτε με την χρήση ωμής βίας είτε με προβοκατόρικες ενέργειες γνωστών-αγνώστων.

- στήνει «βιομηχανίες» διώξεων κατά εργαζόμενων, απεργών και πολιτών που αγωνίζονται, επειδή δεν «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις» και «απειλούν τη διατάραξη της – αστικής – ειρήνης». Να θυμηθούμε τις ποινικές διώξεις ενάντια στους μαθητές την περίοδο 1998-99, τις διώξεις και την τρομοκρατία ενάντια σε αγρότες για «παρακώλυση συγκοινωνιών», τις πρόσφατες διώξεις ενάντια σε συνδικαλιστές των ταξικών σωματείων Μετάλλου Πειραιά και την καταδίκη σε 5μηνη φυλάκιση των συνδικαλιστών Πέτρου και Παύλου Πουντίδη;

- ποινικοποιεί τις απεργιακές κινητοποιήσεις, με την συνδρομή της «αδέκαστης» – πλην όμως αστικής – δικαιοσύνης, κρίνοντας τες παράνομες και καταχρηστικές. Μόνο το διάστημα 1999-2008, έγιναν δεκτές απ' τα αστικά δικαστήρια 215 απ' τις 248 προσφυγές εργοδοτών ενάντια σε απεργιακούς αγώνες (στοιχεία Πρωτοδικείου Αθηνών).

- δεν διστάζει να θέσει στην υπηρεσία της υπεράσπισης της αστικής νομιμότητας ακόμη και νεοναζιστικά τάγματα εφόδου, προϊόντα εγκληματικών συμμοριών, όπως η Χρυσή Αυγή, με σκοπό τον εκφοβισμό και την τρομοκράτηση της εργατικής τάξης.

Τα παραπάνω είναι ένα μικρό – σταγόνα στον ωκεανό - δείγμα της δράσης που αναλαμβάνει το αστικό κράτος για να προστατέψει τα συμφέροντα της τάξης που βρίσκεται στην εξουσία: της αστικής τάξης. Και πριν την καπιταλιστική κρίση, πριν τη λεγόμενη απ' ορισμένους «χούντα του μνημονίου», η αστική δημοκρατία χρησιμοποιούσε όλους τους δυνατούς μηχανισμούς για να θωρακίσει την κερδοφορία των καπιταλιστών και των μονοπωλιακών συμφερόντων, για να καθυποτάξει, να παρεμποδίσει και να χειραγωγήσει τους εργατικούς, λαϊκούς αγώνες. Η ιστορία του 20ου αιώνα, τότε που δεν υπήρχε «μνημόνιο», βρίθει περιπτώσεων όπου χειραγώγηση και καταστολή πήγαιναν χέρι-χέρι ενάντια στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, ενάντια στους πρωτοπόρους εργάτες, ενάντια στους κομμουνιστές και στους προοδευτικούς αγωνιστές.

Δεν είναι, λοιπόν, καμία «Χούντα», που επιβλήθηκε λόγω «κρίσης» και «μνημονίων». Είναι η δικτατορία του Κεφαλαίου και των μονοπωλίων, η λεγόμενη και αστική δημοκρατία. Είναι «το δίκαιο και η θέληση», όπως έγραφαν το 1848 οι Μαρξ και Ένγκελς απευθυνόμενοι στους αστούς, «της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας» [2].

Στην εποχή μας, που ο Καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο της ανάπτυξης του, οι «υλικές συνθήκες ύπαρξης» της αστικής τάξης επιβάλουν τις πολιτικές υπέρ των μονοπωλίων, τον ευρωμονόδρομο, την ανάκαμψη της κερδοφορίας του Κεφαλαίου σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων. Απο εκεί πηγάζει η εντατικοποίηση της καταστολής, της χειραγώγησης και της αντιδραστικοποίησης του αστικού κράτους – και όχι από κάποια ουρανοκατέβατη Χούντα.

Το ζητούμενο επομένως δεν είναι η απάντηση στο παραπλανητικό ψευτοδίλλημα «Δημοκρατία ή Χούντα», αλλά η απάντηση στο ερώτημα «Δημοκρατία για ποιόν;». Και δω δεν υπάρχουν παρά μονάχα δύο δρόμοι: Ή με το Κεφάλαιο, ή με την Εργατική Τάξη.

 

 

πηγή Αριστερά στη Μυτιλήνη 

40 χρόνια από την εξέγερση στο Πολυτεχνείο

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (ΠΑΜΕ)

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2013

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΑΠΘ

ΚΥΡΙΑΚΗ   17 /11  ΩΡΑ 5.00 Μ.Μ.

Το ΠΑΜΕ, οι ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις της χώρας μας, τιμούν την κορύφωση της αντιδικτατορικής δράσης, την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τιμούν εκείνον τον ηρωικό ξεσηκωμό των εργαζομένων και της νεολαίας, πρωτοστατώντας σήμερα με αυτοθυσία και σύγχρονο ηρωισμό στους ταξικούς αγώνες για τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα.

 Οι αγωνιστικές παρακαταθήκες του λαού και της νεολαίας στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 ενάντια στη φασιστική, αμερικανοΝΑΤΟική, απριλιανή δικτατορία, αλλά και η αταλάντευτη στάση των αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα στις φυλακές, στις εξορίες και στα βασανιστήρια, οδηγούν και σήμερα το δικό μας αγωνιστικό βηματισμό. Ο ξεσηκωμός του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, καθώς και τα οράματα, οι στόχοι και οι προοπτικές εκείνου του αγώνα για γενικότερες ανατροπές, αποκτούν σήμερα ιδιαίτερη επικαιρότητα, αποτελούν πολύτιμα διδάγματα για τη συνέχεια, για τον Γολγοθά που έχει να αντιμετωπίσει ο λαός μας, τον οποίον και πρέπει να ξεπεράσει αγωνιστικά με αισιοδοξία και πίστη στο δίκιο του και όχι με σκυμμένο το κεφάλι.

 Το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα μονό δυστυχία και εξαθλίωση μπορεί να προσφέρει. Η ανάκαμψη του βασίζεται σε ακόμα μεγαλύτερη ανέχεια του λαού, σε πολυμέτωπη επίθεση σε όποιο εργατικό δικαίωμα έχει απομείνει.

 Με αντοχή και χωρίς υπόκλιση σε ξένες σημαίες, πρέπει να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, να απαντήσουμε οργανωμένα και δυναμικά στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Δε μας αξίζει η φτώχεια και η εξαθλίωση. Τώρα πρέπει να μπει φρένο στα νέα σχέδια για δουλειά των 300 ευρώ, για επιβολή νέων μισθών πείνας.

 Εργαζόμενοι, νέοι, άνεργοι, γυναίκες, μετανάστες να απαντήσουμε χωρίς καθυστέρηση στο νεανικό σκλαβοπάζαρο των κακοπληρωμένων προγραμμάτων απασχόλησης, στην εξάπλωση των δουλεμπορικών γραφείων. Να απαντήσουμε στη σύγχρονη δουλεία της απελευθέρωσης των απολύσεων, της δουλειάς ήλιο με ήλιο, της κατάργησης της Κυριακάτικης αργίας. Όλοι μαζί να υψώσουμε τοίχος απέναντι στην νέα επίθεση στα ασφαλιστικά δικαιώματα, στην κατάργηση και το τσάκισμα των επικουρικών συντάξεων και των εφάπαξ, των νέων μειώσεων στις κύριες συντάξεις. Να κόψουμε το χέρι σε οποίον προσπαθήσει να βάλει χέρι στη λειτουργία των σωματείων, στη συνδικαλιστική δράση.

 Δεν είναι ανίκητοι! Εμείς έχουμε τη δύναμη. Χωρίς εμάς γρανάζι δε γυρνά. Να βάλουμε μπρος για μια άλλη κοινωνία που κουμάντο δε θα κάνουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι αλλά η συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία που σήμερα βασανίζεται και υποφέρει, να γίνει ο λαός αφέντης του παραγόμενου πλούτου. Τα οράματα και τα ιδανικά για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι ο πιο ασφαλής δρόμος για να μπορέσουμε να οργανώσουμε και να προσανατολίσουμε τους σημερινούς αγώνες.

 Χωρίς αυταπάτες για καλύτερη διαχείριση του συστήματος, ο δρόμος της σύγκρουσης με την πολιτική των μονοπωλίων και του πολίτικου προσωπικού τους είναι μονόδρομος. Εδώ και τώρα να πετάξουμε έξω από τις γραμμές του εργατικού κινήματος τους ανθρώπους της εργοδοσίας, τους συμβιβασμένους και ξεπουλημένους συνδικαλιστές. Να διώξουμε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής. Τώρα είναι η ώρα για οργάνωση, για ενίσχυση των αγώνων στο περιεχόμενο και στη συμμέτοχη, για μαζικοποίηση των σωματείων, των σωματειακών και εργοστασιακών επίτροπων σε κάθε κλάδο και τόπο δουλειάς.

 Η εργατική τάξη μαζί με τους συμμάχους της, τους φτωχούς αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, τις γυναίκες και τους νέους όπως τότε, έτσι και σήμερα μπορεί και πρέπει να παίξει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη εκείνων των αναγκαίων αγώνων που θα βάλουν τέρμα στην κυριαρχία των μονοπωλίων. Η συμπόρευση του λαού μέσα από τους φορείς και τα σωματεία του, αποτελεί βασικό όρο για την ανατροπή της βαρβαρότητας, την αποτροπή των νέων βάρβαρων μέτρων.

 Σε κάθε μικρό και μεγάλο αγώνα που συγκρούεται το δίκιο των εργατών με την καπιταλιστική βαρβαρότητα οι ταξικές δυνάμεις θα είναι μπροστά. Έτσι τιμάμε εμείς τους νεκρούς μας και συνεχίζουμε τους αγώνες τους. Αυτή είναι η καλύτερη τιμή στον ηρωικό αγώνα των εξεγερμένων του «Πολυτεχνείου».

H γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ καλεί τους εργάτες, τους υπάλληλους, όλο το λαό σε μαζική συμμετοχή στην αντιιμπεριαλιστική πορεία του Πολυτεχνείου την Κυριακή 17/11 στις 17:00 στη Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ.

πηγή ΠΑΜΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ Ε.Υ.Α.Θ.

Θεσσαλονίκη, 14/10/2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

Συναδέρφισσες, συνάδερφοι,

          Τις τελευταίες μέρες με αφορμή προσωπικές στρατηγικές άνοιξε μία συζήτηση μεταξύ μας. Νομίζουμε ότι για να αποκτήσει ουσία αυτή η συζήτηση, εννοώντας ως ηγεσία Σωματείου τον εκάστοτε Πρόεδρο και Γενικό Γραμματέα, ας αναλογιστούμε κάποια ευρύτερα θέματα πολιτικής που αφορούν το Σωματείο μας και την πορεία του:

1)           Ποια ήταν η ηγεσία του Σωματείου που διαχειρίστηκε τις μειώσεις μισθών στη λογική του «μικρότερου κακού» από το 2010 και μετά, κι ήθελε μέχρι πρότινος να υπογράψει σύμβαση με ενσωματωμένες τις μειώσεις;

2)           Ποια ήταν η ηγεσία του Σωματείου που πάει συνεχώς στην λογική του «μικρότερου κακού» στο θέμα της ιδιωτικοποίησης; Από τον «λαϊκό καπιταλισμό» της 136, έως το «SOSτε το νερό» παρέα με δημάρχους που εφαρμόζουν τις πολιτικές του μνημονίου και του καπιταλιστικού αστικού κράτους, απολύουν και χαρατσώνουν και που κόβουν το νερό στο λαό στις δικές τους ΔΕΥΑ;

3)           Ποια ήταν η ηγεσία του Σωματείου που «κατέβασε» το αίτημα για προσλήψεις προσωπικού μέσω ΑΣΕΠ για δουλειά με σύμβαση και πλήρη δικαιώματα;

4)           Ποια ήταν η ηγεσία του Σωματείου που ψήφισε πρόσφατα λευκό στη θυγατρική, αφού άρχισε να κάνει γαργάρα όταν τα παιδιά από γαλάζια έγιναν πράσινα και μπήκε στο ΔΣ της θυγατρικής «δικό μας» μέλος, να συνδιαχειρίζεται και να νομιμοποιεί; που ανέχτηκε αυτό το ρουσφετολογικό γραφείο, ειδικά όταν εμείς είμαστε υπό (α)πώληση; Μετά τι; Έρχονται τα ροζ παιδιά; Καμία πρόσληψη εκτός ΑΣΕΠ.

5)           Ποια ήταν η ηγεσία του Σωματείου που έκανε ησυχία όταν γιγαντώθηκαν οι εργολαβίες σε δίκτυα και εγκαταστάσεις κι ουσιαστικά εξελίχθηκε η μισή ιδιωτικοποίηση της εταιρείας;

6)           Ποια ήταν η ηγεσία του Σωματείου όταν εδώ και τουλάχιστον δύο θητείες δεν έχουμε υπογράψει ούτε ένα πρακτικό συνεδριάσεων ΔΣ, σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει θέμα με το καταστατικό, ενώ υπάρχει τυπικό θέμα με συναδέρφους που θέλουν να επιστρέψουν στο Σωματείο σε αυτή την κρίσιμη ώρα;

7)           Ποια ήταν η ηγεσία του Σωματείου τόσο καιρό που έχουμε πρόβλημα με τον δυσανάλογο αριθμό του προσωπικού ασφαλείας που κληρονομήσαμε από τον μέντορα της και δεν έκανε τίποτα;  

8)           Ποια ήταν η ηγεσία του Σωματείου που ξεσήκωσε «επανάσταση» για την κεραία στην Εγνατία; Έφυγε η κεραία; Έφυγε ο παιδικός σταθμός απέναντι; Μήπως μπήκαν επιπλέον κεραίες σε αντλιοστάσια εν τω μεταξύ; Μήπως απλά άλλαξε ο Πρόεδρος, αλλάξαμε κι «εμείς»;

 

Συναδἐρφισσες, συνάδερφοι,

Το θέμα δεν είναι τα πρόσωπα αλλά οι πολιτικές. Πρόκειται για πρόσωπα χωρίς ταξική συνείδηση και κατεύθυνση, που αγωνίζονται για την προσωπική τους προβολή, όχι για το κοινό μας καλό, και δεν νομιμοποιούνται βάσει των ερωτημάτων που τέθηκαν παραπάνω να έχουν ρόλο «ελεγκτή», γιατί έχουν τεράστιες ευθύνες για την πορεία που τράβηξε μέχρι τώρα το καράβι, η αφορμή για τη «ρήξη» ήταν επί προσωπικού, μικρή αν όχι ασήμαντη.

Επειδή όλα τα παραπάνω είναι θέματα πολιτικής κατεύθυνσης του Σωματείου κι όχι των δύο όψεων του ίδιου νομίσματος που μαλώνουν, πρέπει τη συζήτηση κουτσομπολιού και καφενείου να την μετατρέψουμε σε σοβαρό προβληματισμό για την πολιτική που ακολουθείται πέρα από τα πρόσωπα. Να βρει το Σωματείο την ταξική του πυξίδα με αλληλεγγύη και κοινό αγώνα. Ο καθένας από μας συνειδητοποιημένα να διαφυλάξει τη συλλογικότητα, κανένας δεν πρέπει να μείνει μόνος του αυτή την ώρα απέναντι στα θηρία. Είναι το μόνο μας όπλο. Απαντάμε σε κάθε ευκαιρία με μαζική συμμετοχή στις συνελεύσεις και στις κινητοποιήσεις στέλνουμε μήνυμα δυναμικό. Αν κάποιοι αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, εμείς όλα τα υπόλοιπα μέλη μέχρι και το τελευταίο, πρέπει να σταθούμε ακόμα ψηλότερα. Να απαιτήσουμε την πολιτική που θωρακίζει τα συμφέροντά μας κόντρα στις πολιτικές που έχουν βαλθεί να μας εξαθλιώσουν.

 

 

Με συναδερφικούς χαιρετισμούς,

Αγωνιστική Συσπείρωση Ε.Υ.Α.Θ.

 

 

ΥΓ1: Επειδή μέσα από τη συλλογικότητα που λέγεται  ΣΕΕΥΑΘ και την τυχόν αποτυχία ή επιτυχία του θα κριθεί όλων μας το εργασιακό μέλλον, στους συναδέρφους που επιχαίρουν για τη «φαγωμάρα» λέμε να κοπιάσουν να μπουν στο Σωματείο, εμείς θα στηρίζαμε μία τέτοια κίνηση, και με δικό τους ψηφοδέλτιο να βάλουν τις απόψεις τους για την λειτουργία και την οργάνωση του Σωματείου, όπως κάνουμε εμείς. Από έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λες…

 

ΥΓ2: Στους μεσίτες, πωλητές και στην ομάδα τους, που αρθρογραφούν κατά του κρατικοδιαιτισμού, όταν στο Λεξικό έχουν την φωτογραφία τους δίπλα στη λέξη «κρατικοδίαιτος», οι οποίοι επίσης χαμογελούν για την «φαγωμάρα» θα πρέπει να είναι γνωστό ότι κατά την προετοιμασία μίας ομάδας πρώτα παίζεις εσωτερικά διπλά, μετά παίζεις φιλικά και στο τέλος παίρνεις σβάρνα τον αντίπαλο…